Na pokładzie parowca Nan-Shan wszystko jest policzalne: kurs, ładunek, ciśnienie w barometrze, liczba węzłów. Kapitan MacWhirr wierzy w fakty i w rutynę – i właśnie dlatego, gdy na morzu rodzi się tajfun, nie ma w nim ani heroicznej pozy, ani wielkich słów. Jest upór, chłodna konsekwencja i praca, która musi zostać wykonana, choć świat zamienia się w huk, wodę i ciemność.
Conrad opowiada o żywiole bez romantycznej mgły: to nie „przygoda”, tylko próba charakteru, w której rozsądek bywa cienką deską ratunku. „Tajfun” jest krótką nowelą, ale działa jak pełnowymiarowe doświadczenie – człowiek kontra natura, i człowiek kontra własna wyobraźnia.